Μια φωτογραφία που διαδόθηκε πρόσφατα στα social media έδειξε ότι η πολιτική που επικρατεί στη Βενεζουέλα έχει μετατραπεί σε διεθνή συζήτηση. Η εικόνα του Μαδούρο και της συζύγου του μετά την τελευταία επιχείρηση εγείρει ερωτήματα σχετικά με το εάν η Ουάσιγκτον ενδιαφέρεται να στοχεύσει μια νέα κυβέρνηση στη Βενεζουέλα ή απλώς να εξασφαλίσει τη διαδικασία μετάβασης. Σε αυτό το πλαίσιο, ας εξετάσουμε πώς η άποψη των Ηνωμένων Πολιτειών για τη χώρα συνδυάζει τη βραχυπρόθεσμη πίεση με ένα μακροπρόθεσμο όραμα διαχείρισης.
Επιπτώσεις ισχυρών κατασταλτικών πολιτικώνΌταν ληφθεί υπόψη, γίνεται σαφές ότι η άσκηση πίεσης στη διεθνή σκηνή από μόνη της δεν παρέχει νομιμότητα. Με την πάροδο του χρόνου, τέτοιες κινήσεις μπορούν να αποδυναμώσουν τη διπλωματία και να αναδείξουν εργαλεία οικονομικής και πολιτικής πίεσης. Ως αποτέλεσμα, η αντίσταση μπορεί να αυξηθεί και το έδαφος για διάλογο να γίνει δύσκολο. Λαμβάνοντας υπόψη ορισμένους από τον αυταρχισμό του Μαδούρο και τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Βενεζουέλα σε αυτό το πλαίσιο, μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση.
Η στάση και το κόστος των επισκεπτών των ΗΠΑΗ προσέγγιση, η οποία μπορεί να εκφραστεί ως “, τονίζει ότι η απομάκρυνση του Μαδούρο από την εξουσία ή τα βήματα εναντίον του μπορεί να οδηγήσει σε βαρύ κόστος, όπως φαίνεται στη δήλωση του Λευκού Οίκου στις 3 Ιανουαρίου. Αυτό είναι ένας δείκτης ότι η χρήση βίας χωρίς διεθνή νομιμότητα δεν είναι βιώσιμη.
Το ζήτημα της Βενεζουέλας στη σπείρα της εξουσίας και της νομιμότητας
Η σχέση μεταξύ της χρήσης βίας και της νομιμότητας στις διεθνείς σχέσεις βρίσκει συγκεκριμένη αντανάκλαση στη Βενεζουέλα. Οι ειδικοί δηλώνουν ότι μπορούν να επιτευχθούν προσωρινά αποτελέσματα με τη χρήση βίας, αλλά η δημιουργία μιας πραγματικής, μόνιμης πολιτικής εξουσίας δεν εξαρτάται από αυτό. Αναφέρεται ότι οι πολιτικές καταναγκασμού μπορούν να επισκιάσουν διπλωματικά κανάλια και οικονομικά εργαλεία, βαθύνοντας έτσι τη σύγκρουση και την αστάθεια.
Αλλαγή μορφών παρέμβασηςΑναφέρεται ότι οι παρεμβατικές προσεγγίσεις έχουν εξελιχθεί στη μεταψυχροπολεμική περίοδο. Ενώ τα μακροπρόθεσμα σχέδια διαχείρισης και ασφάλειας έρχονται στο προσκήνιο αντί για βραχυπρόθεσμους στόχους, το χάσμα μεταξύ του προϋπολογισμού της άμυνας και των εξωτερικών υποθέσεων συνεχίζει να αυξάνεται. Ιδιαίτερα τώρα, οι τεχνολογικές και πολιτικές αλλαγές ενισχύουν την τάση να κατευθύνονται στρατηγικές χρήσης της δύναμης μέσω πιο γρήγορων και ίσως πιο περιορισμένων παρεμβάσεων. Δηλώσεις κατά την εποχή του Τραμπ είναι επίσης παραδείγματα αυτής της τάσης.
Συμπεράσματα από προηγούμενες εμπειρίες
Τα παραδείγματα του Αφγανιστάν, του Ιράκ και της Λιβύης δείχνουν ότι οι στρατιωτικές επεμβάσεις γενικά δεν παράγουν τα επιθυμητά αποτελέσματα μακροπρόθεσμα. Ενώ αυτές οι παρεμβάσεις οδηγούν σε αστάθεια και μακροχρόνιες εσωτερικές συγκρούσεις, δείχνουν ότι η οικοδόμηση του κράτους πρέπει να πραγματοποιηθεί με προγραμματισμένα και ολοκληρωμένα βήματα. Ως εκ τούτου, ενισχύεται το επιχείρημα ότι οι άμεσες και μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις αντικαθίστανται από πολυμερή διάλογο και ενίσχυση θεσμικών δομών χωρίς αποκλεισμούς.
Ο μακροπρόθεσμος ρόλος της νομιμότηταςΑν και η εξουσία είναι προσωρινή, ξεχωρίζει ως θεμελιώδες στοιχείο για μόνιμη ειρήνη και σταθερότητα. Η προσέγγιση της κυριαρχίας των μεγάλων δυνάμεων μπορεί να παράγει πιο βιώσιμα αποτελέσματα όταν ενεργείται εντός ορισμένων ορίων στη διεθνή τάξη. Ως εκ τούτου, στη Βενεζουέλα και σε παρόμοιες καταστάσεις, θεωρείται ζωτικής σημασίας η ανάπτυξη νόμιμων και περιεκτικών πολιτικών και όχι λύσεων προσανατολισμένων στην εξουσία.
