Το όνειρο ενός σιδηροδρόμου που εκτείνεται από την ανατολική ακτή προς τα δυτικά στην Αμερική προκαλεί συχνά διαμάχες με τις μεγάλες διαδρομές του που απαιτούν αλλαγές τρένων. Προσφέρεται από την AmeriStarRail (ASR), η οποία υπόσχεται ταξίδια 72 ωρών χωρίς στάση μεταξύ Νέας Υόρκης και Λος Άντζελες με ένα μόνο τρένο Διηπειρωτικός ΑρχηγόςΗ πρόταση έφερε στο προσκήνιο το έργο, το οποίο θεωρείται εθνικό σύμβολο. Ωστόσο, ο ισχυρισμός της Amtrak πυροδότησε μια συζήτηση που αμφισβητούσε τη σκοπιμότητα του σχεδίου.
Όραμα και συγχρονισμόςΟ Chief Operating Officer της ASR Scott Spencer περιέγραψε το έργο ως όχι απλώς μια τεχνική βελτίωση. μια εθνική εικόνατοποθετείται ως. Το σχέδιο θα μπορούσε να δρομολογηθεί στις 10 Μαΐου 2026, σύμφωνα με τα ισχυρά γεγονότα, όπως η 250η επέτειος της Αμερικής και το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2026. Υποστηρίχθηκε μάλιστα ότι το έργο θα παρείχε απαραίτητη υλικοτεχνική υποστήριξη για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες του 2028.
Λόγος που οδήγησε στην απόρριψη της Amtrak
Η αμερικανική εταιρεία σιδηροδρόμων Amtrak ανακοίνωσε την προσφορά της ASR στην επίσημη δήλωσή της που δημοσιεύθηκε πριν από τα Χριστούγεννα. Εξαιρετικά φιλόδοξο αλλά στερείται βασικού επιχειρηματικού σχεδίουΤο περιέγραψε ως. Δήλωσε ότι το σχέδιο συνδυασμού δρομολογίων για τη δημιουργία της γραμμής Νέας Υόρκης-Λος Άντζελες δεν ήταν ρεαλιστικό και δεν είχε επαρκή οικονομική βάση. Σε απάντηση, ο Spencer υποστήριξε ότι η Amtrak απέφυγε τις εις βάθος συζητήσεις με ιδιώτες επενδυτές και δεν αξιολόγησε επαρκώς την προσφορά.
Τεχνικές δυσκολίες και πρόταση Hoboken
Μία από τις αξιοσημείωτες τεχνικές πτυχές του έργου ήταν η πρόταση να ξεκινήσει το ταξίδι στο λιμάνι Hoboken αντί για το Penn Station στο Μανχάταν. Η ASR υποστήριξε ότι οι στενές σήραγγες κάτω από τον ποταμό Hudson και οι υπερυψωμένες πλατφόρμες του σταθμού Penn ήταν ακατάλληλες για διηπειρωτικές υπηρεσίες με φαρδιά βαγόνια. Οι υπαίθριες πλατφόρμες χαμηλού ύψους του Hoboken παρουσιάστηκαν ως μια στρατηγική εναλλακτική λύση για να ξεπεραστούν οι ασυμβατότητες των υποδομών. Οι προγραμματισμένες στάσεις περιλάμβαναν το Χάρισμπουργκ, το Πίτσμπουργκ, το Κλίβελαντ, το Σικάγο, το Κάνσας Σίτι και το Αλμπουκέρκι.
Υβριδικό μοντέλο και δημόσια κριτική
Μία από τις πιο συζητημένες πτυχές του έργου είναι υβριδικό φορτίο-επιβατικόήταν η έννοια. Η ASR πρότεινε ότι το τρένο δεν πρέπει να μεταφέρει μόνο επιβάτες αλλά και φορτηγά μεγάλων αποστάσεων, με τους οδηγούς φορτηγών να ταξιδεύουν ως επιβάτες. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση επικρίθηκε έντονα από την Amtrak και την κοινότητα των μεταφορών. Το αυξανόμενο κόστος τριβής των ναύλων και οι περιορισμοί ταχύτητας των εμπορευματικών αμαξοστοιχιών έρχονται σε αντίθεση με την υπόσχεση για αδιάλειπτη υπηρεσία 72 ωρών.
Μαθήματα από το παρελθόν
Προσπάθησε και απέτυχε τη δεκαετία του 1970 “Heritage Transcontinental Sleeper”Οι λάτρεις των σιδηροδρόμων, που συγκρίνουν αυτή την προσφορά με την υπηρεσία, υπενθυμίζουν ότι ο θόρυβος και η αναμονή που προκλήθηκαν από τις αλλαγές βαγονιών οδήγησαν στο τέλος του έργου λόγω του υψηλού λειτουργικού κόστους. Αν και οι σημερινοί επιβάτες λένε ότι δεν βλέπουν τη μεταφορά ως πλεονέκτημα, δηλώνουν ότι το μοντέλο της ASR θα ήταν λειτουργικά επικίνδυνο. Ως αποτέλεσμα, η απόρριψη της Amtrak θεωρήθηκε κάτι περισσότερο από μια απλή απόρριψη μιας συνεργασίας, ήταν ένα ξύπνημα από ένα νοσταλγικό αλλά τεχνικά πολύπλοκο όνειρο. Ο κόσμος των σιδηροδρόμων παρακολουθεί με περιέργεια αν το θέμα θα έρθει ξανά στην ατζέντα μέχρι τους Ολυμπιακούς του 2028.
