Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ αντικατοπτρίζει το όραμα της εξωτερικής πολιτικής του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και τονίζει τους στόχους του να είναι γνωστός ως «Πρόεδρος της Ειρήνης». Αυτό το έγγραφο φέρνει στην ημερήσια διάταξη τον αντίκτυπο των ειρηνευτικών συμφωνιών που υπογράφηκαν σε διάφορες περιοχές, ιδιαίτερα τη Γάζα, και την αναζήτηση των ΗΠΑ για παγκόσμια σταθερότητα. Αν και αυτή η στρατηγική, που πήρε το όνομά του από το Ινστιτούτο, στοχεύει να προσελκύσει την προσοχή σε διεθνείς πλατφόρμες όπως το Νόμπελ Ειρήνης και το Βραβείο Ειρήνης της FIFA, ορισμένα στοιχεία δείχνουν την πολυπλοκότητα και τις δυνητικά επικίνδυνες συνέπειες των μόνιμων επιπτώσεων της εποχής Τραμπ.
Η στρατηγική φέρνει επίσης μαζί της ανησυχίες ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει σημαντική ρήξη στις σχέσεις με τη Ρωσία και να αφήσει την Ευρώπη αντιμέτωπη με την απειλή ενός νέου πολέμου. Υπογραμμίζεται ότι ο χρόνος είναι περιορισμένος. Επισημαίνει την ανάγκη να διορθωθεί αυτή η τάση με μια προσέγγιση που έχει επίγνωση των λαθών. Ο συνδυασμός των προτύπων εξωτερικής πολιτικής του παρελθόντος με τις τρέχουσες πολιτικές ανησυχίες προτείνει μια ενημερωμένη έκδοση του Δόγματος Μονρό. Υπενθυμίζοντας παραδείγματα τελωνειακών δασμών και χρήσης οικονομικής δύναμης, εδραιώνεται μια σύνδεση με την πρόσφατη ιστορία μέσω ανέκδοτων όπως οι δασμοί της εποχής William McKinley και οι δασμοί Hawley-Smoot. Είναι αξιοσημείωτο ότι στη στρατηγική γίνονται εμφανή και απομονωτικά στοιχεία.. Ενώ τα ψίχουλα είναι ορατά λόγω της επιρροής των λόμπι που υποστήριξαν μόνο την αντίσταση της Βρετανίας ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία και την Πρώτη Αμερικανική Επιτροπή, υπάρχει επίσης μια προοπτική που διευρύνει την προσπάθεια «επιστροφής στην Ασία» της εποχής Ομπάμα.
Από την άλλη πλευρά, ορισμένα διαρθρωτικά βήματα που έγιναν από τις ΗΠΑ με στόχο τη συμβολή στην παγκόσμια ειρήνη περιλαμβάνουν στοιχεία όπως η ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας μέσω της διπλωματίας ισχύος, η άσκηση πίεσης στις οικονομικές κυρώσεις και η ενθάρρυνση της προσωπικής διπλωματίας. Η στρατηγική καλεί τους συμμάχους να αυξήσουν τις ετήσιες αμυντικές δαπάνες στο 5% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος. Ωστόσο, η έλλειψη σαφήνειας σχετικά με τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ στο πλαίσιο του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ τίθεται ως κρίσιμο σημείο. Με τη φράση «μία επίθεση είναι επίθεση σε όλους μας», τα μηνύματα γίνονται ασαφή και αυτό ανοίγει τον δρόμο για απώλεια εμπιστοσύνης.
Για την Ευρώπη, αυτή η προσέγγιση περιέχει προειδοποιήσεις σχετικά με την ανεπάρκεια των μέτρων που πρέπει να ληφθούν για την ενίσχυση των δικών της αμυντικών ικανοτήτων και την πολυπλοκότητα των διαδικασιών. Η διαδικασία ενίσχυσης της ανεξάρτητης πυρηνικής αποτροπής της Ευρώπης φαίνεται χρονοβόρα και οι επεμβάσεις σε λάθος χρόνο θα μπορούσαν να έχουν σοβαρές συνέπειες. Ενώ η έμφαση στην Ασία δείχνει την κρίσιμη σημασία περιοχών όπως η Θάλασσα της Νότιας Κίνας και η Ταϊβάν, οι ευρωπαϊκές προσπάθειες αποτροπής φαίνεται να αγνοούνται ή να υποτιμώνται, γεγονός που θα μπορούσε να καταστήσει την ήπειρο πιο ευάλωτη στη Ρωσία. Οι περιφερειακές προτεραιότητες της Ευρώπης έχουν υποβιβαστεί στο φόντο των ασιατικών πολιτικών της Αμερικής.
Η παγκόσμια τάση των ΗΠΑ είναι προς τη μη παρέμβαση παρά την επέμβαση. Αυτή η προσέγγιση εγκυμονεί τον κίνδυνο αποδυνάμωσης της αποτροπής κατά της Ρωσίας. Ενώ η σύγκρουση στην Ουκρανία αποκαλύπτει την ανεπάρκεια των διεθνών προσπαθειών, η νέα στρατηγική δεν πρέπει να αγνοεί αυτές τις προκλήσεις. Αν και διάφορα προσχέδια βρίσκονται στο τραπέζι για την αναθεώρηση των ειρηνευτικών σχεδίων, η Ρωσία μπορεί να απορρίψει αυτές τις αναθεωρήσεις και η συνεχιζόμενη διαδικασία εγείρει ανησυχίες για τη σταθερότητα στην Ευρώπη.
Εν κατακλείδιΗ υιοθέτηση ενός ασαφούς, ασαφούς και μερικές φορές απομονωτικού τόνου από τον Τραμπ στην ευρωπαϊκή πολιτική του ενέχει τον κίνδυνο αποδυνάμωσης του ΝΑΤΟ. Οι υπολογισμοί του Πούτιν παραμένουν εύθραυστοι και τα λάθη μπορεί να οδηγήσουν σε πολέμους. Ως εκ τούτου, η εδραίωση και η ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης είναι ζωτικής σημασίας. Είναι απαραίτητο για την Ευρώπη να αναπτύξει μια βαθιά ριζωμένη αμυντική στρατηγική για μακροπρόθεσμη και βιώσιμη ασφάλεια. Σε αυτό το πλαίσιο, οι σαφείς πολιτικές και η αλληλεγγύη κατά της Ρωσίας διαδραματίζουν βασικό ρόλο για ένα ασφαλές μέλλον.
